بشر به خوشبختی خیلی زود عادت

 می کند و چون خیلی زود عادت می

 کند خیلی زود هم فراموش می کند

که خوشبخت است .

من دري كه با كليد آن تو را شناختم هرگز نخواهم بست.حتي اگر تمام عاقلان دنيا مرا به جرم راندن عقل از پنجره تفكر پاي ميز محاكمه ببرند.به يقين مي گويم خيلي پر رنگ تر از دوست داشتن تو دوستت دارم اما نه مثل قديم..من مدت هاست كه هرچه مي گذرد بي دليل بيشتر دوستت دارم،اما اين بار نه مثل مجنون..نه مثل ليلي.. و نه مثل تمام آنهايي كه با جهت يابي علت،اسطوره شدند.تنها مثل خودم،تا هر وقت كه بخواهي... دوستت دارم!

تفاوت گل زيبا و علف هرز در

 داوري و قضاوت شما نهفته است

 زاهدا من كه خراباتي و مستم به تو چه؟

 ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟

 تو كه مشغول مناجات و دعايي چه به من؟

 من كه شب تا به سحر يكسره مستم به تو چه؟

تو كه در گوشه ي محراب نشستي صنمي گفت چرا؟

 من كه در گوشه ي ميخانه نشستم به تو چه؟

 آتش دوزخ اگر رو سوی ما و تو کند؟

 تو که خشکی چه به من؟

 من که ترهستم به تو چه؟

سوژه ای برای لبخند زدن وجود ندارد!

مشكل دريا نيست. مشكل ماييم كه بدون توجه و آمادگي به دريا ميريم. تو كه در كنار دريايي بگو. از دريا آرامتر وجود داره ؟؟؟؟ از دريا خشمناكتر وجود داره ؟؟؟؟ از دريا ...... اما هميشه مردم براي رسيدن به اون و داخلش شدن ، مشتاقن !!!.عشق همون درياي ماست.همه ازش لذت ميبرن اما اوني تو دريا آسيب نميبينه كه به اندازه خودش جلو ميره. يه آدم ناشي بايد لب دريا دراز بكشه و لب دريا ، آب بازي كنه!!! جلوتر رفتن اون ، مرگ و نابودي اونه!!!!! بخدا عشق بد نيست،، بدي از ناشي بودن خودمونه. حالا اشكاتو پاك كن و امشب وقتي خواستي بخوابي ، با خودت تصميم بگير كه قبل از رسيدن به اين دريا ، شناگر ماهري بشي.

روزي مردي , عقربي را ديد که درون آب دست و پا مي زند!!!!! .

او تصميم گرفت عقرب را نجات دهد , اما عقرب انگشت او را نيش زد!!!!.

مرد باز هم سعي کرد تا عقرب را از آب بيرون بياورد!!! ,

اما عقرب بار ديگر او را نيش زد!! .

رهگذري او را ديد و پرسيد:

"براي چه عقربي را که نيش مي زند , نجات مي دهي" .

مرد پاسخ داد:

"اين طبيعت عقرب است که نيش بزند ولي طبيعت من اين است که عشق بورزم!


((حالا يکَم فکر کنيم ! يکَم چشامونو باز کنيم ببينيم چند تا عقرب دروبرمون زندگي مي کنن چند تا آدم هستن که هنوز اعتقاد دارن طبيعتشون عشق ورزيدنِ!؟؟؟))

*هنر ظریف زیبا مردن* 

"مردن آسان است، آنچه سخت است پیدا کردن جای پارک است!"

 این لطیفه کوچک آرت بوخوالد (Art Buchwald , 2007-1925 طنز پرداز مشهور آمریکایی) به خوبی دیدگاه او را برای داشتن مرگی زیبا آشکار کرده است، به سخره گرفتن آن تا دم آخر.
این کار شجاعت و بزرگی بسیاری می طلبد و به همین دلیل است که خداحافظی طولانی بوخوالد (که در 17 ژانویه امسال درگذشت) برایش تقدیر و تحسین فراوانی به دنبال داشت.

اما خوب مردن به شانس هم بستگی دارد. بوخوالد پس از آنکه از پذیرش دیالیز برای کلیه هایش سرباز زد، توانست در حدود یک سال به شکلی غیر منتظره زنده بماند و داس مرگ را به شوخی بگیرد.

*مهمترین چیز ، زمان مرگ است *

اوایل امسال، هنگامی که رابرت درینان (Robert Drinan) عضو سابق کنگره آمریکا و یکی از روحانیان برجسته و شخصیتهای تابناک لیبرال درگذشت، نشریه واشنگتن پست به یاد او مطلب مخصوصی منتشر کرد. این مطلب با یک ستایش نامه دیگر از موجود برجسته دیگری همراه شد، باربارو، اسب قهرمان جوان و معروف مسابقه که در پی شکستگی پا درگذشته بود! جالب اینکه مطلب مربوط به اسب در محل برجسته تری از نشریه قرار گرفت!

آیا کسی به یاد دارد که مادر روحانی ترزا (Mother Teresa) این بزرگترین قدیسه دوران ما، چه زمانی درگذشت؟ مرگ او در شب پر آشوب تشییع جنازه بزرگترین زن جامعه اشرافی دوران ما یعنی پرنسس دایانا رخ داد. اما متاسفانه در ذهن عامه مردم، شهرت همواره بر فضایل اخلاقی پیروز شده است.

مثال دردناک دیگر، سرگئی پروکوفیف (Sergei Prokofiev) آهنگساز نامدار روس است. زندگی او تماما در سایه مخوف استالین که هم نقش حامی و هم نقش زندانبان او را داشت، گذشت. بخت بد پروکوفیف تا حدی بود که درست در شب وفات این دیکتاتور، درگذشت و تا ابد در زیر سلطه این حاکم ستمگر باقی ماند.

*همه ما باید آرزو مرگی خوب داشته باشیم*

با گفتن این حرف قصد ندارم به معنای کلاسیک مرگ قهرمانانه، مانند اعتقاد یونانیان باستان اشاره کنم. من درباره استانداردی بسیار پایین تر صحبت میکنم. فقط بد نمیریم یا حداقل اینکه به طرز مسخره ای نمیریم، مثلا در اثر ضربه مغزی ناشی از لغزیدن بر پوست موز یا (این مورد محبوب من است) بر روی صحنه، مانند هارولد نورمن (Harold Norman) او در سال 1947، در صحنه آخر نمایش مکبث و در طی یک شمشیر بازی پر تحرک کشته شد.

یک نوع مرگ بسیار ناخوشایند دیگر، مرگی است که نه تنها زندگی که هویت و وجود انسان را از بین میبرد و درواقع آن را می دزدد. همانطور که برای کیتی جنوویز (Kitty Genovese) رخ داد. در روز 13 مارچ 1964، این زن در سرسرای ساختمان محل سکونتش در نیویورک مورد حمله قرار گرفت و در اثر اصابت 35 ضربه چاقو جان باخت. بسیاری از همسایگان صدای فریاد او را شنیده بودند و هیچ یک به کمک وی نشتافته بودند. پلیس هنگامی به محل رسید که بسیار دیر شده بود. مرگ او احساسات زیادی را برانگیخت و نام او و دقایق واپسین زندگیش در میان شهر بی ترحم آمریکایی، به استعاره ای از بیگانگی شهرنشینی مبدل شد.

بی عدالتی مضاعف قتل او تاثیر بسیاری بر من گذاشت. قاتل نه تنها زندگی او را در میان وحشت و رنج به پایان رساند، بلکه آنرا تعریف کرد. او- یک ناشناس، یک مزاحم - برای او جاودانگی شرورانه ای به همراه آورد. نوعی جاودانگی که کیتی هرگز به دنبالش نبود، هرگز انتظارش را نداشت و هرگز با آن موافقت نمیکرد. بدون شک او در طی 28 سال حیات خود، زندگیش را بر اساس شادی و عشق، کوشش و موفقیت، دوستی و رفاقت بنا کرده بود. تمام اینها و هرچیز دیگری که کیتی در زندگی به دست آورده بود، به سادگی توسط خاطره مرگ فجیعش بلعیده شد. خاطره ای شوم که ناخوانده و نامطلوب بود.

این نوع مرگ مضاعف میتواند در نتیجه یک حادثه ناگهانی و غیر قابل پیش بینی هم رخ دهد. برای مثال یک بیماری نه تنها میتواند زندگی شخصی را پایان دهد، بلکه اگر به اندازه کافی مرموز و مهیج باشد میتوان هویت شخص را هم بدزدد. ناگهان میبینی که بدون پرسیدن نظرت، نامت را به یک بیماری یا حادثه ای مهیب داده اند. در این میان عده ای خوش شانس ترند، مثلا لو گریگ (Lou Gehrig) در دوران خود به قدری شهرت یافته بود که انتخاب نامش برای ALS یا بیماری لو گریگ (نوعی بیماری اعصاب که به تحلیل عضله و مرگ منجر میشود) نتوانست مانع به خاطر ماندن نام او به عنوان قهرمان بیس بال شود.

اما رایان وایت (Ryan White) نوجوانی که در سالهای اولیه شیوع ایدز درگذشت، آنقدرها خوش شانس نبود. او به سرعت به عنوان نماد جنبش فراگیر مبارزه با ایدز رایان وایت انتخاب شد و درواقع امروز با نوع مرگش به خاطر مانده است، درست مانند مگان کانکای (Megan Kanka( کوچک که در اثر حمله یک متجاوز جنسی در نیوجرسی کشته شد و نامش اکنون با قانونی که در این رابطه تصویب شد و قانون مگان نام دارد، باقی مانده است.

وقتي يه بار از يه نفر ضربه مي خوري درست مثل اين

 مي مونه که با ماشين بهت زده و داغونت کرده ولي

 وقتي مي بخشيش درست مثل اين مي مونه که بهش

 فرصت دادي تا دنده عقب بگيره و دوباره از روت رد بشه

 تا مطمئن بشه چيزي ازت نمونده!!

اگر خدا كفيل رزق است غصه چرا

اگر رزق تقسيم شده است حرص چرا

اگر دنيا فريبنده است اعتماد به آن چرا

اگر بهشت حق است تظاهر به ايمان چرا

اگر قبر حق است ساختمانهاي مجلل چرا

اگر جهنم حق است اين همه ناحق چرا

اگر حساب حق است جمع مال چرا

اگر قيامتي هست خيانت چرا؟؟؟

جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت

نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي .

توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري،

قلب ميزارم که جا بدي،

اشک ميدم که همراهيت کنه،

ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

پس از آخرين ديدار با دوستانت يادت باشد كه

به دوستاني فكر كن كه ديگر فرصتي براي

در آغوش كشيدن يكديگر ندارند .

هنوزم باورم نمیشه چقدر باور نکردنی چقدرناگهانی و چقدرررررررررررررررررررررررررررررررررررررر تلخ

وقتی به دنيا مي آييم در گوشمان اذان ميگويند ، وقتی مي ميريم برايمان نماز مي خوانند ، به راستی زندگی چه قدر کوتاه است فاصله بین اذان و نماز

اگر قرار بود بین آب و آتش ،

آب را انتخاب کنم

 الان زندگیم خیلی آرام تر بود ،

 مرا از سوختن نترسانید .

که پروانه باکی از سوختن ندارد .

چندروزي است که حالم ديدني است

حال من از اين و آن پرسيدني است

 گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفأل مي زنم

 حافظ ديوانه فالم را گرفت

 يک غزل آمد که حالم را گرفت:

 ما ز ياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

شاخ در می آوری اگر بفهمی که بازهم

ناچاری از همان رودخانه بگذری!!!!!!!!!!!

       تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

                   !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مخالفت کنید اما چگونه

 می توانید با کودکی

خردسال که بازوان کوچکش

را به سوی شما دراز کرده

 تا او را بغل کنید مخالفت

نمایید؟؟؟

به زبون نیاوردیم.ولی قرارمون این شد که همیشه در یاد هم باشیم.

به زبون نیاوردیم ولی به هم قول دادیم برای هم پشت محکمی باشیم.

به زبون نیاوردیم ولی عهد کردیم که با هم مثل یه آینه باشیم اینقدر صاف که بشه زشتی هاو زیبایهامونو توی دل هم ببینیم.

به زبون نیاوردیم ولی قسم خوردیم که از هم جز به هم پناه نبریم.

به زبون نیاوردیم ولی تصمیم گرفتیم با هم کامل بشیم.

به زبون نیاوردیم ولی خواستیم به همدیگه آرامش هدیه کنیم.

به زبون نیاوردیم ولی از خدا خواستیم توی این دوستی به ما کمک کنه.

به زبون نیاوردیم ولی با نگاه همه چیزهارو به هم گفتیم.

تا اینکه یک شب اومدی و به زبون آوردی که باید برم.به زبون آوردم که چرا؟

به زبون آوردی که باید بدون من زندگی کنی .به زبون آوردم سخته.

به زبون آوردی که قرارمون این بود که در یاد هم باشیم .به زبون آوردم مگه میشه به یادت نبود.

به زبون آوردی که قول داده بودی محکم باشی.به زبون آوردم که بدون تکیه گاه نمیشه محکم بود.

به زبون آوردی که دیگه نمیشه .دیگه وقتشه از هم دور بشیم.به زبون آوردم که هیچوقت یادت از من دور نمیشه.

به زبون آوردی که موافقی که همه چیز تموم شه به زبون آوردم که اگه تو می خوای من چیکاره ام؟

به زبون آوردی بعد از من چیکار میکنی؟به زبون آوردم که زندگی میکنم با همه چیزهای خوبی که برام گذاشتی.

• نگات کردم:نگام کردی
• سکوت کردم:سکوت کردی
• لبخند زدم:لبخند زدی
• گفتی پس برم؟
• هیچی نگفتم
• گفتی حرفی نداری؟نمی خوای چیزی بگی؟حرف آخر؟
• گفتم:دوست دارم.
• گفتم تو چی حرفی نداری؟
• هیچی نگفتی
• گفتم:دوستم داری؟
• گفتی نه

لحظه آخر بود هر دو ساکت .هر دو مات .و هر دو در انتظار.

با نگاهم پرسیدم:همین؟

و تو زیر لب زمزمه کردی این رسم روزگاره.

هر دو یک نفس عمیق کشیدیم.تا بگیم می تونیم.تا بگیم محکمیم.دستامون.نگاهمون و راهمون از هم جدا شد و خلاف جهت هم قدم برداشتیم.

نگاهم برگشت تا کاسه چشمم آب بریزه پشت پات و نمی دونستم که چشمای تو هم خیس خیس شده بودند وقتی که تو هم همون دم برگشتی تا رفتن منو به باور بشینی

و تازه فهمیدم ما با هم برای هم گریه کرده بودیم...

برای عشق تسلیم شو ولی غرورت را از دست نده

برای عشق گریه کن ولی به کسی نگو

برای عشق مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه ببینه

برای عشق پیمان ببند ولی پیمان نشکن

برای عشق جونتو بده ولی جون کسی رو نگیر

برای عشق وصال کن ولی فرار نکن

برای عشق زندگی کن ولی عاشقانه زندگی کن

برای عشق بمیر ولی کسی رو نکش

برای عشق خودت باش ولی خوب باش

برای عشق فقط سعی کن معنی عشقو بفهمی

آموخته ام که باید بر زمان مسلط شوم نه به زیر فرمان آن.

آموخته ام هر سفر دور و درازی با برداشتن تنها یک گام آغاز می ش�